‘Ervaringen’ klinkt sommige rechtgelovigen verdacht in de oren, een ervaring zou te subjectief zijn en daarmee de objectieve waarheid van het Woord loochenen. Een schrikachtige reactie.

Anderzijds is een louter drijven op emoties weer te dun. Achting voor de Schrift en de overgeleverde traditie is geëigend. Enig innerlijk graafwerk verrichten om de geloofsschatten te verstaan, getuigt ervan de eigen subjectiviteit te willen toetsen; dit achterwege willen laten is eveneens een schrikachtige reactie.

De monastieke levenswijze brengt beiden, ervaring en overlevering, samen. Je stapt in een gebedsmolen die al van oudsher draait, en langzaamaan kan gaan indalen de ervaring door God gekend en bemind te zijn.

Dat geldt in een abdij, het geldt in het kerkje van Haarlemmerliede en op zoveel andere plaatsen. Hier wordt geen ‘abdijtje gespeeld’, de regelmaat van het gebed en de sfeer van stilte geven een weldadige omarming in het stille hart van de Randstad.

En tóch kost het vaak moeite de boel de boel te laten, en naar de gebedstijden te gaan. De traditie fluistert in: ‘doe ’t nou maar, zet alle dagelijksheid even opzij.’ De ervaring leert dat die influistering altijd betrouwbaar is. Altijd.


1 februari 2016